Kolej na kolej. Polska na nowych torach! 800 km i miliardy w nowoczesną kolej

Czy Polska może dogonić kolejowe potęgi Europy? A może nawet je wyprzedzić? Właśnie teraz rozgrywa się rewolucja, która zmieni sposób, w jaki podróżujemy i rozwijamy gospodarkę. Nie chodzi tylko o modernizację torów – chodzi o strategiczny skok cywilizacyjny. 800 km nowych tras, 10,7 miliarda złotych i technologie, które sprawią, że podróżowanie koleją stanie się szybsze, wygodniejsze i bardziej ekologiczne. Brzmi abstrakcyjnie? To rzeczywistość, która właśnie rusza z pełną mocą.

Zapomnij o spóźnionych pociągach i wąskich gardłach na trasie. Dzięki 10,7 miliarda złotych z Krajowego Planu Odbudowy kolej stanie się realną alternatywą dla samochodów i samolotów. Podróże z punktu A do punktu B będą szybsze niż kiedykolwiek wcześniej. Nowoczesne torowiska, inteligentne systemy sterowania ruchem i eliminacja przestarzałej infrastruktury sprawią, że komfort i bezpieczeństwo pasażerów wejdą na nowy poziom. Dojazd do pracy pociągiem stanie się szybszy i wygodniejszy niż samochodem, to też oszczędności w portfelu.

Wyobraź sobie podróż, w której nie tracisz czasu na korki, nie martwisz się o ceny paliwa, a jednocześnie dbasz o środowisko. Każdy kilometr nowoczesnej linii kolejowej to mniej spalin na drogach i czystsze powietrze w naszych miastach. Nowoczesne koleje to mniej CO₂, lepsza jakość powietrza i bardziej zrównoważona przyszłość. To nie tylko transport – to nowa jakość życia, rozwój regionów i silniejsza gospodarka. Kto nie chciałby szybszej i wygodniejszej Polski?

Czas na konkrety!

Modernizacja obejmie kluczowe trasy, w tym strategiczny dla Małopolski projekt Podłęże – Piekiełko (4 mld zł), który otworzy nowe możliwości dla podróżujących i przedsiębiorców. To tylko jeden z 40 projektów, które na nowo zdefiniują polską kolej.

To już się dzieje! Dzięki środkom z KPO oraz 33 miliardom złotych z funduszy unijnych Polska stawia na kolej XXI wieku. Mniejsze miasta przestaną być komunikacyjnie wykluczone, podróżni zyskają wygodę, a firmy – sprawniejszą logistykę. Kolej nie jest przeszłością. Kolej jest przyszłością. I ta przyszłość właśnie nadjeżdża.

–  Dalszy rozwój kolei to nie tylko kwestia infrastruktury, ale także naszej wspólnej przyszłości! – podkreslił minister infrastruktury Dariusz Klimczak.

Polska rusza na nowych torach. Wsiadaj i zobacz, jak zmienia się przyszłość!

 

Dbamy o bezpieczeństwo Polski

Dbamy o bezpieczeństwo Polski

Bezpieczeństwo narodowe i gospodarka (w tym rolnictwo), to dwie najważniejsze wartości dla przyszłości naszego kraju. W tych niespokojnych czasach bezpieczeństwo jest odmieniane przez wszystkie przypadki. W dobie wojny za naszą wschodnią granicą i w obliczu ryzykownych napięć między NATO a Rosją wzmocnienie militarne kraju, to sprawa najwyższej wagi. Stąd cieszy jak ogromy postęp w tym zakresie dokonał się dzięki Władysławowi Kosiniakowi – Kamyszowi wicepremierowi, ministrowi Ministerstwa Obrony Narodowej. Dzięki odważnym decyzjom, nowoczesnym inwestycjom i elastycznej strategii, nasz kraj wyrasta na lidera regionalnego w obszarze obronności, wzmacniając więzi z sojusznikami i jednocząc społeczeństwo wokół wspólnego celu – zapewnienia bezpieczeństwa narodowego.

Priorytety Wojska Polskiego na 2025 rok

W tym roku chcemy zrobić coś, czego nie było od dawna – zapowiedział wicepremier i minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz, otwierając drzwi do nowej, ambitnej strategii obronnej naszego kraju. Biorąc pod uwagę dynamicznie zmieniającą się sytuację na arenie międzynarodowej, gdy agresywne działania Rosji wobec Ukrainy oraz konflikty w innych zakątkach świata budzą niepokój, Polska postanawia działać zdecydowanie. To moment, w którym bezpieczeństwo Polski – bez kompromisów – staje się nadrzędnym celem, a odpowiednia strategia gwarantuje spokój, stabilność i pewność dla obywateli.

Przełom 2025. Test siły i nowoczesności

Rok 2025 to przełomowy moment – na poligonach w całej Polsce odbędą się ćwiczenia dywizji, w których główną rolę odegra 18 Dywizja Zmechanizowana. To nie tylko test najnowszych platform wojskowych, ale także doskonała okazja do sprawdzenia jakości sprzętu oraz operacyjności Wojska Polskiego. – Zintegrowanie we wszystkich działaniach, sprawdzenie jakości tego sprzętu, ale też operacyjności Wojska Polskiego – podkreślił Władysław Kosiniak-Kamysz, pokazując, że każda inwestycja ma na celu stworzenie armii, która będzie manifestować swoją siłę i odstraszać potencjalnych przeciwników.

Globalne wyzwania a krajowe inwestycje

Globalne napięcia, rywalizacja gospodarczych i militarnych mocarstw oraz konflikty na innych kontynentach utwierdzają nas w przekonaniu, że szybka modernizacja i wzmocnienie struktur obronnych są niezbędne. Nowy budżet obronny, wynoszący 4,7% PKB (z ambicjami sięgającymi 5%), otwiera drogę do zakupu nowoczesnego sprzętu i kompleksowej modernizacji, gwarantując, że Polska pozostanie liderem w zapewnianiu bezpieczeństwa – bez ustępstw!

Fundamenty przyszłości. Budujemy silną armię

Wyobraźmy sobie armię, która nie tylko reaguje na dzisiejsze wyzwania, ale także przygotowuje się na zagrożenia jutra, dając obywatelom spokój i pewność jutra. Zwiększenie liczebności Wojska Polskiego, usprawnienie procesu rekrutacji oraz wszechstronny rozwój zarówno zdolności fizycznych, jak i psychicznych żołnierzy to fundament, na którym budujemy naszą przyszłość.

– Limit osób planowanych do przyjęcia do dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej określiliśmy na poziomie prawie 40 tys. Jeżeli trzeba będzie, to tak jak w ubiegłym roku jesteśmy gotowi ten limit zwiększyć – podkreśla Kosiniak-Kamysz, demonstrując, że wizja budowy silnej i nowoczesnej armii przynosi wymierne efekty. Jego strategia budowy struktur obronnych daje obywatelom poczucie stabilności i bezpieczeństwa, stanowiąc niezachwianą gwarancję, że nasz kraj jest odpowiednio chroniony.

Aktywacja na arenie międzynarodowej

Dodatkowo, przewidziane operacje takie jak Operacja Feniks, Bezpieczne Podlasie oraz innowacyjna Bałtycka Warta stanowią dowód, że Polska przejmuje inicjatywę na arenie międzynarodowej, stawiając ochronę kraju – bez ustępstw – na pierwszym miejscu.

Czas Działać. Nasza misja na przyszłość

Czas działać jest teraz! Inwestując w obronność i modernizację sił zbrojnych, Polska wysyła jasny sygnał – nasze bezpieczeństwo to cel, który realizujemy przy minimalnych kompromisach. W świecie, gdzie globalne konflikty oraz rywalizacja między mocarstwami gospodarczymi i militarnymi stają się coraz bardziej widoczne, każda inwestycja w nowoczesny sprzęt i rozwój struktur obronnych jest niezbędnym krokiem w zapewnieniu niezachwianej ochrony naszych granic i wartości.

Dzięki odpowiedniej strategii możemy być spokojni i pewni, że bezpieczeństwo Polski jest realizowane na najwyższym poziomie.

 

 

„Marszałek Maciej Rataj. Głos, którego nie uciszyły kule. 141. rocznica urodzin Macieja Rataja”

19 lutego 2025 r. w Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego w Warszawie odbyło się sympozjum naukowe pt. „Marszałek Maciej Rataj. Głos, którego nie uciszyły kule. 141. rocznica urodzin Macieja Rataja” połączone z wystawą pt. „Maciej Rataj 1884-1940”.

Wydarzenie zorganizowały: wydawnictwo Green Light Media, Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego w Warszawie, Muzeum Niepodległości w Warszawie oraz JJ Promotion.

Partnerem wydarzenia był Urząd Marszałkowski Województwa Dolnośląskiego, zaś patronat honorowy objął wicepremier, minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz oraz Piotr Zgorzelski wicemarszałek Sejmu RP. Uroczystości w Warszawie poprzedziło złożenie przez wicemarszałka Sejmu Piotra Zgorzelskiego patrona honorowego wydarzenia hołdu Maciejowi Ratajowi i kwiatów na pomniku legendarnego marszałka Sejmu w Palmirach.

Wicepremier, minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz:  Maciej Rataj był człowiekiem wielu talentów i wspaniałej pracy dla ojczyzny

List od patrona honorowego uroczystości wicepremiera, ministra obrony narodowej Władysława Kosiniaka-Kamysza, skierowany do uczestników, odczytał redaktor Robert Matejuk. W piśmie tym wicepremier podkreślił m. in.: „W tym roku obchodzimy 141. rocznicę urodzin i 85. rocznicę męczeńskiej śmierci w Palmirach Macieja Rataja. Do historii odrodzonego państwa polskiego wpisał się jako jego „Ojciec Odnowiciel”. W naszej wdzięcznej pamięci trwa jako wzór państwowca, patrioty, demokraty i jeden z najwybitniejszych mężów stanu w dziejach Polski. W ruchu ludowym należy do naszej wielkiej trójcy legendarnych wprost postaci – obok Wincentego Witosa i Stanisława Mikołajczyka.

Był człowiekiem wielu talentów i wspaniałej pracy dla ojczyzny. Geniusz polityczny. Wicemarszałek i poseł Sejmu uchodzący za perłę polskiego parlamentaryzmu. Nauczyciel z darem pedagogicznym i jako minister – jeden z najwybitniejszych reformatorów systemu polskiej oświaty i szkolnictwa. Znakomity publicysta.  Wreszcie – patriota i działacz niepodległościowy oddany bez reszty Polsce.

Państwo zawsze stało w centrum uwagi Macieja Rataja, bez względu na to, jakie siły polityczne znajdowały się u władzy. Przyświecała jemu wizja państwa demokracji parlamentarnej, państwa ludowego, państwa sprawiedliwości społecznej. Mądrość i szlachetność, wiedza, postawa i osobowość oraz system wartości czynią z Macieja Rataja wzór człowieka o najwyższych standardach społecznych. Oby ludzi o tak wyjątkowych walorach jak najwięcej było w naszym kraju w różnych grupach społecznych i zawodowych.

Jako minister obrony narodowej chcę zwrócić szczególną uwagę na bezgraniczny patriotyzm Macieja Rataja. Gdy hitlerowska hekatomba II wojny światowej uderzyła w ojczyznę – Rataj nie wyjechał, nie zaszył się w bezpiecznym miejscu, nie poszedł na kompromis z najeźdźcą. Nie opuścił ojczyzny i ludowców. Zaangażował się w działalność niepodległościową”.

Wicemarszałek Sejmu RP Piotr Zgorzelski:  Maciej Rataj wyznaczał standardy polskiego parlamentaryzmu

Specjalny list do uczestników sympozjum naukowego skierował również patron honorowy wicemarszałek Sejmu Piotr Zgorzelski. W liście czytamy m. in. „Sto czterdzieści jeden lat temu narodził się człowiek, który swoją mądrością i niezłomnością wyznaczał standardy polskiego parlamentaryzmu. Maciej Rataj – marszałek Sejmu w czasach, gdy Polska dopiero uczyła się demokracji, polityk, który władzy nie traktował jako przywileju, lecz jako służbę. Człowiek, który nie pytał, co jest wygodne, ale co jest słuszne.

Mieli go uciszyć strzałem. Uwierzyli, że jeśli zgładzą człowieka, zabiją jego myśl. Że jeśli rozstrzelają ciało, unieważnią jego dziedzictwo. Że jeśli rzucą w leśny dół w Palmirach, nikt już nie usłyszy jego głosu.

Jakże bardzo się pomylili.

Bo Maciej Rataj nie przestał mówić. Kiedy Polska znów znalazła się pod okupacją, jego ideały przetrwały w sercach tych, którzy podjęli walkę. W strukturach Polskiego Państwa Podziemnego, w ramach konspiracyjnego Stronnictwa Ludowego „Roch”, wśród żołnierzy Batalionów Chłopskich, którzy nieśli jego testament w leśnych oddziałach oporu. Choć jego życie zakończyło się w Palmirach w 1940 roku, jego duch walczył dalej – w partyzanckich bitwach, w konspiracyjnych naradach, w każdym akcie oporu wobec tyranii.

To on pokazał nam, że polityka to nie walka o władzę, lecz troska o ludzi. Że demokracja nie jest dana raz na zawsze – trzeba jej strzec. Że siła państwa nie tkwi w sile jednostek, ale w mądrości wspólnoty.

Dziś, każdego 19 lutego, Maciej Rataj odradza się na nowo. W naszej pamięci. W wartościach, które wyznajemy. W decyzjach, które podejmujemy. Jest wszędzie tam, gdzie rozum wygrywa z krzykiem, odpowiedzialność z demagogią, służba z egoistyczną ambicją.

Dziękuję Państwu – organizatorom i uczestnikom tego sympozjum – że wciąż wsłuchujecie się w jego głos. Że nie pozwalacie, by ucichł. Bo dopóki Maciej Rataj żyje w naszej pamięci i w naszej pracy dla Polski, dopóty kule w Palmirach pozostają jedynie nieudanym zamachem na jego idee”.

„Maciej Rataj. Przywódca Ruchu Ludowego. Zapomniany mąż stanu II Rzeczypospolitej”

Dr Tadeusz Skoczek dyrektor Muzeum Niepodległości w Warszawie przybliżył zebranym pozycję wydawniczą Muzeum pt. „Maciej Rataj. Przywódca Ruchu Ludowego. Zapomniany mąż stanu II Rzeczypospolitej” autorstwa Mariana M. Drozdowskiego.  – Maciej Rataj to polski polityk, marszałek Sejmu i zastępujący prezydenta RP, działacz ludowy i publicysta. Życiorys Rataja, urodzonego 19 lutego 1884 roku we wsi Chłopy, jest przykładem awansu chłopskiego syna do wielkiej polityki. Autor przedstawia drogę do politycznej kariery na tle ówczesnej sytuacji w kraju, ukazuje jego rolę jako przywódcy ruchu ludowego, męża stanu i obrońcy polskiego etosu obywatelskiego. Wartości, którym ten wytrawny polityk i mąż stanu był wierny przez całe swoje życie, troska o niepodległość Rzeczypospolitej i jej utrzymanie, spowodowały jego aresztowanie przez gestapo w 1939 roku i doprowadziły do tragicznej śmierci. Zginął 21 czerwca 1940 roku, rozstrzelany w masowej egzekucji w Palmirach – zaznaczył dr Tadeusz Skoczek.

Podczas wystąpienia dyrektor przedstawił zebranym plan wydarzeń przygotowanych przez Muzeum Niepodległości na najbliższe tygodnie. Zaprosił również na pokaz filmu dokumentalnego pt. „Po co ci te chłopy. Rzecz o Karolu Lewakowskim” w reżyserii Marka Maldisa, produkcji TVP S.A.

Rataj bronił demokracji, dumy i czci chłopa polskiego oraz niepodległej Polski

Gospodarz Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego dr Janusz Gmitruk wygłosił referat pt. „Miejsce i rola Macieja Rataja w 130.letniej historii ruchu ludowego”. – Ten ludowiec był „perłą polskiego parlamentaryzmu”, najlepszym marszałkiem Sejmu II Rzeczypospolitej. Dwukrotnie pełnił funkcję prezydenta państwa. Pierwszy raz po śmierci Gabriela Narutowicza, drugi raz po rezygnacji Stanisława Wojciechowskiego po zamachu majowym. Również dwa razy był wybierany do pełnienia obowiązków prezesa Stronnictwa Ludowego (SL). W latach 30. XX w. obok Wincentego Witosa był ten polityk niekwestionowanym przywódcą ruchu ludowego.

Rataj związał się ideowo z ruchem ludowym, co było jego najlepszym wyborem życiowym. W niepodległej ojczyźnie szybko rozkwitł jego talent polityczny. Niewątpliwie sprzyjała mu aktywność ludowców z Królestwa Polskiego, z którymi związał na długie lata swoje losy. Szybko osiągnął kolejne szczeble w politycznej i państwowej karierze.

Dzień 10 lutego 1919 r. – był przełomowym w życiu Rataja. Po zakończonej sukcesem kampanii parlamentarnej uzyskał z ramienia Polskiego Stronnictwa Ludowego „Wyzwolenie” mandat poselski do Sejmu Ustawodawczego (1919–1922). Od tego dnia z wrodzonym poczuciem rzetelności i odpowiedzialności za sprawy narodu, stanął do budowy odrodzonego Państwa. W kolejnych latach był posłem z Polskiego Stronnictwa „Piast” do Sejmu RP I (1922–1927), II (1928–1930) i III kadencji (1930–1935). Będąc posłem, nie tylko aktywnie działał w różnych komisjach sejmowych, ale także objął urząd marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej I kadencji. Sprawując tę funkcję do roku 1928, dwukrotnie – w roku 1922, po zabójstwie Gabriela Narutowicza, a następnie w roku 1926, po ustąpieniu Stanisława Wojciechowskiego – pełnił obowiązki Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, wykazując w tych trudnych dla Polski chwilach wiele taktu i wyczucia politycznego.

Ludowy inteligent, dumny chłop związany ze swą społeczną klasą, z której się wywodził, był parlamentarzystą przez 16 lat. Był dobrym administratorem, spełniał się w działalności gremiów sprawujących władzę wykonawczą. W okresie 1-23 lipca 1920 r. wchodził w skład Rady Obrony Państwa. Został także mianowany ministrem wyznań religijnych i oświecenia publicznego (24 lipca 1920-13 września 1921) w rządzie Obrony Narodowej Wincentego Witosa, przez pewien czas kierował również resortem kultury (11 lipca-13 września 1921).

Rola Rataja w dziejach ruchu ludowego była tym bardziej znacząca, iż był politykiem ludowym, który po niemieckiej agresji na Polskę nie załamał się, pozostał w kraju i podjął walkę z niemieckim agresorem. Był jednym z tych, którzy w chwili próby dla państwa polskiego i dla politycznego ruchu chłopskiego stawał na wysokości zadania, broniąc demokracji, dumy i czci chłopa polskiego oraz niepodległej Polski.

Rataj był gorącym rzecznikiem jedności wśród ludowców

Dr Mateusz Ratyński  podjął temat pt. „Maciej Rataj jako prezes Stronnictwa Ludowego”. – Swoją karierę polityczną związał Maciej Rataj w 1920 r. z partią Wincentego Witosa – Polskim Stronnictwem Ludowym „Piast”. Zasiadał we władzach naczelnych i był członkiem Rady Naczelnej oraz wiceprezesem Zarządu Głównego „Piasta”. W rozbitym politycznie ruchu ludowym był gorącym rzecznikiem jedności wśród ludowców, jednym z konstruktorów jego zjednoczenia 15 marca 1931 r. Uważał, że reprezentanci najliczniejszej części narodu – chłopów – powinni zająć w państwie należną im, czołową pozycję i w sposób decydujący oddziaływać na sprawy narodu. Stąd wiele wysiłku i pracy wkładał w doprowadzenie do jedności politycznej ruchu ludowego, a następnie – po zjednoczeniu – w rozbudowę Stronnictwa Ludowego, w umocnienie jego siły ideologicznej, programowej i organizacyjnej. Stał się następnie jednym z czołowych działaczy Stronnictwa, a podczas nieobecności przebywającego na emigracji Wincentego Witosa od 1935 r. stał na jego czele, pełniąc obowiązki prezesa Naczelnego Komitetu Wykonawczego. W okresie kierowania przez Macieja Rataja Stronnictwem Ludowym doszło do zwiększenia jego liczebności, do nadania mu charakteru nowoczesnej partii politycznej o demokratycznej strukturze i jasnym, dojrzałym programie działania. Wieś polska – upośledzona gospodarczo i zacofana – stała się w przededniu II wojny światowej silna swą polityczną jednością i wolą walki o należny jej udział w decydowaniu o sprawach państwa i narodu – ocenił dr Mateusz Ratyński.

Dzięki swojej pracy społecznej ludowiec poznał szereg wybitnych polityków

Dr Mirosława Bednarzak-Libera zaprezentowała referat połączony z prezentacją pt. „Od Galicji do Królestwa Polskiego. Droga Macieja Rataja do wielkiej polityki”. – Od wczesnego dzieciństwa młody Rataj dzielił czas między pomoc rodzicom w gospodarstwie oraz zabawy i naukę. Wyrabiały się w nim poczucie odpowiedzialności za bliskich, a także chęć samokształcenia. To drugie było szczególnie istotne dla Wojciecha Rataja, który pokazywał ukochanemu jedynemu synowi świat i zarazem wiele od niego wymagał.

W okresie gimnazjalnym Maciej borykał się z trudnymi warunkami materialnymi. Ze zrozumiałych przyczyn młody chłopak nie otrzymywał wsparcia finansowego z domu. Na szczęście ówczesny system przewidywał ulgi dla gorzej sytuowanych, a dla „celujących” uczniów, do których należał przyszły marszałek sejmu – także specjalne stypendia. Od najmłodszych lat Maciej musiał zarabiać na swoje utrzymanie, głównie udzielając korepetycji kolegom. Znajdował też czas na uczestnictwo w działalności kółek samokształceniowych, dzięki czemu zaprawiał się w dyskusji i poszerzając swoje poglądy. Zainteresowania społeczne i polityczne rozwinęły się u Rataja podczas studiów w zakresie filologii klasycznej, które odbył na Uniwersytecie Lwowskim w latach 1904–1908. Pracował wówczas w organizacji młodzieży akademickiej Bratnia Pomoc oraz w kole Towarzystwa Szkoły Ludowej im. Tadeusza Kościuszki. Organizacje te skupiały studiującą młodzież pochodzenia chłopskiego o postępowych i niepodległościowych przekonaniach. Dodatkowo, jako współpracownik „Przyjaciela Ludu”, Rataj został działaczem Polskiego Stronnictwa Ludowego. W 1913 roku, po rozłamie w stronnictwie, opowiedział się po stronie PSL „Piast”, kierowanego przez Wincentego Witosa i Jakuba Bojkę. Dzięki swojej pracy społecznej ludowiec poznał szereg wybitnych polityków i mężów stanu z różnych opcji ideowych; wiele lat później miał sposobność współpracować z nimi na forum parlamentu i rządu – zaznaczyła dr Mirosława Bednarzak.

Maciej Rataj był pierwszym naczelnym redaktorem „Zielonego Sztandaru”

Redaktor Robert Matejuk przedstawił referat pt. „Zielony Sztandar”. Kontynuujemy misję Macieja Rataja”. – Rataj był znakomitym publicystą, pisał lekko, precyzyjnie z dużym przekonaniem. Początkowo współpracował z różnymi czasopismami. Publikował artykuły i wywiady oraz materiały informacyjne m.in. w „Gazecie Zamojskiej”, „Ludowcu”, „Kurierze Lwowskim”, „Woli Ludu”. Pisał pod pseudonimem Michał Bartosz i Maciej Chłopecki lub inicjałami M.R. Od marca 1931 r. (do roku 1939) był nie tylko naczelnym redaktorem „Zielonego Sztandaru”, głównego organu Stronnictwa Ludowego, ale również jego wydawcą i autorem wielu artykułów. „Zielony Sztandar” powołany został jako organ prasowy Stronnictwa Ludowego, utworzonego 15 marca 1931 r. z połączenia Polskiego Stronnictwa Ludowego „Piast”, Polskiego Stronnictwa Ludowego „Wyzwolenie” i Stronnictwa Chłopskiego. Jego pierwszy numer ukazał się z datą 19 kwietnia 1931 r. w nakładzie 20 tysięcy egzemplarzy, w cenie 20 groszy za egzemplarz. W artykule redakcyjnym program pisma ujęto następująco: „Zadania, które sobie stawiamy, dają się ująć w kilku słowach: obrona moralnych, politycznych i gospodarczych interesów wsi…”.

Wybór Macieja Rataja na redaktora naczelnego „Zielonego Sztandaru” nadał periodykowi odpowiednią rangę polityczną, był on bowiem postacią znaną, o niekwestionowanym autorytecie zarówno w ruchu ludowym, jak i na scenie politycznej II RP. Chociaż „Zielony Sztandar” borykał się z poważnymi problemami finansowymi i wydawany był w skromnym nakładzie 3-5 tys. egzemplarzy, odegrał rolę daleko większą niż wynikałoby to z jego nakładu. Pismo to czytywane było przez członków SL na zebraniach organizacyjnych i przekazywane z rąk do rąk w wiejskich chatach. W latach 1931-1939 stanowiło główny środek łączności między kierownictwem ruchu ludowego a masami członkowskimi i sympatykami Stronnictwa – podkreślił Robert Matejuk. 

Maciej Rataj –  najwybitniejszy polityk ruchu ludowego w okresie międzywojennym.

Andrzej Sowa, historyk i popularyzator historii, dziennikarz naukowy Polskiego Radia specjalizujący się w tematyce historycznej, autor audycji (w tym słuchowisk) radiowych oraz książek o tematyce historycznej, a także wykładowca szkół dziennikarskich przybliżył zebranym postać Macieja Rataja w kontekście swojej działalności dziennikarskiej. Redaktor uznał Macieja Rataja za najwybitniejszego polityka ruchu ludowego w okresie międzywojennym.

Podczas wystąpienia Andrzeja Sowy odtworzono zebranym obszerny fragment znakomitej audycji jego autorstwa z cyklu: „Na historycznej wokandzie” prezentowanej na falach Polskiego Radia.  W odtwarzanym odcinku „O karierze politycznej Macieja Rataja” dyskutowali wybitni historycy: dr Janusz Gmitruk i dr Janusz Osica w 1998 roku.

Zasługi Macieja Rataja dla Polski

Długa jest lista doniosłych zasług Rataja dla odradzającej się Polski. Wymieńmy najistotniejsze:

  • Sprawując funkcję Marszałka Sejmu do roku 1928, dwukrotnie – w roku 1922, po zabójstwie Gabriela Narutowicza, a następnie w roku 1926, po ustąpieniu Stanisława Wojciechowskiego – pełnił obowiązki Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Wtedy to dwukrotnie uchronił Polskę przed wojną domową dążąc do pojednania narodowego.
  • W pierwszym parlamencie odrodzonej Polski pracował w komisjach: oświaty, spraw zagranicznych i konstytucyjnej. W tej ostatniej pełnił funkcję wiceprzewodniczącego, a następnie przewodniczącego, w dużym stopniu przyczyniając się do opracowania Konstytucji Marcowej (1921) i nowej ordynacji wyborczej do Sejmu i Senatu (1922).
  • W koalicyjnym rządzie Wincentego Witosa jako minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego odegrał wielką rolę w rozwoju szkolnictwa powszechnego. Był autorem projektu ustawy – która miała doniosłe znaczenie dla wsi – o zakładaniu i utrzymywaniu powszechnych szkół podstawowych. Opracował zasady dokształcania nauczycieli niewykwalifikowanych, powołując w tym celu Państwowy Instytut Pedagogiczny i Akademię Techniczną. Za kadencji ministra Rataja powstała Komisja Pedagogiczna, której zadaniem było przygotowanie podstaw rozwoju polskiej nauki o wychowaniu narodowym.
  • Powołał do życia Centralne Kierownictwo Ruchu Ludowego i nadał podziemnej działalności chłopów nie tylko kierownictwo, ale także strukturę organizacyjną oraz podstawy konspiracyjnego działania. Angażując się w budowę ponad partyjnych, ogólnopolskich struktur politycznych był Rataj także współtwórcą zrębów Podziemnego Państwa Polskiego.

 

Fot. Natalia Roś (MHPRL), JJ,RM

Szymon Hołownia kandydatem PSL w wyborach prezydenckich

Na finiszu ubiegłego roku w Kuźni Napoleońskiej obradowała Rada Naczelna PSL. Omówiono działania PSL w rządzie oraz prace Klubu Parlamentarnego PSL-Trzecia Droga. Pokłosiem merytorycznej współpracy ministrów z Klubem Parlamentarnym jest wiele znakomitych rozwiązań dla Polski i polskiego społeczeństwa. Ilustrują to grafiki przedstawione w tym artykule. Podczas spotkania Rada Naczelna PSL przyjęła przez aklamację uchwałę o poparciu kandydatury Szymona Hołowni w przyszłorocznych wyborach prezydenckich. Ten wybór może zmienić Polskę na lepsze.

Rada Naczelna PSL jednogłośnie poparła kandydaturę marszałka Sejmu i lidera Polski 2050, Szymona Hołowni na urząd Prezydenta RP. To strategiczny krok, który nie tylko umacnia współpracę między PSL a Polską 2050, ale przede wszystkim otwiera nowy rozdział w dążeniu do prezydentury, jakiej oczekują Polacy – nowoczesnej, niezależnej, bliskiej obywatelom.

Dlaczego PSL postawiło na Hołownię? Odpowiedź jest prosta: to kandydat, który łączy wartości PSL – szacunek dla tradycji, dialog i odpowiedzialność – z wizją nowoczesnego przywództwa. Hołownia obiecuje prezydenturę niezależną od partyjnych układów, otwartą na współpracę i nastawioną na jednoczenie społeczeństwa.

– Prezydent musi być kimś, kto scali naród wobec wielkich wyzwań, a jednocześnie będzie wyzwaniem dla rządu – mówił Szymon Hołownia, przemawiając przed posiedzeniem Rady Naczelnej PSL.

Dla ludowców kluczowe było znalezienie lidera, który inspiruje i buduje mosty między różnymi środowiskami.

– Szymon Hołownia zasługuje na wsparcie. To kandydat, który rozumie Polskę, za którą się opowiadamy – podkreślił Władysław Kosiniak-Kamysz, prezes PSL.

Kandydatura Szymona Hołowni to coś więcej niż polityczny wybór – to wizja nowego modelu prezydentury. Hołownia proponuje otwarty Pałac Prezydencki, prawdziwy dialog z obywatelami oraz Polskę wieloośrodkową, w której konflikt zastępuje współpraca.

– Prezydent niezależny, po raz pierwszy od 20 lat spoza wielkich obozów, to szansa na nowy początek – podkreślił Szymon Hołownia.

To poparcie jest również dowodem na skuteczność i odpowiedzialność PSL.

– Umówiliśmy się na scenariusz wyborczy: zaczynamy od parlamentu, a finałem są wybory prezydenckie. Teraz wypełniamy tę obietnicę – dodał Władysław Kosiniak-Kamysz.

PSL i Polska 2050 już pokazały, że współpraca przynosi efekty – sukces w wyborach parlamentarnych jest tego najlepszym dowodem. Teraz trzecią drogą idziemy dalej – z odwagą i wiarą w lepszą przyszłość.

– Polska potrzebuje prezydenta niezależnego, który będzie blisko ludzi – zaznaczył Władysław Kosiniak-Kamysz.

Czas, by pokazać, że dialog i współpraca mogą zwyciężyć podziały, a odważne decyzje prowadzą do lepszej przyszłości. Polska potrzebuje prezydentury, która inspiruje, łączy i odpowiada na potrzeby obywateli. Razem możemy zbudować kraj, w którym każdy głos ma znaczenie, a mosty porozumienia stają się fundamentem nowoczesnej i silnej Polski. Wybierzmy zmianę – wybierzmy Szymona Hołownię!

Koniec z wykluczeniem komunikacyjnym. Nowe linie, nowe możliwości

W 2025 roku budżet Funduszu rozwoju przewozów autobusowych (FRPA) wyniesie rekordowe 1 070 mln zł, co oznacza wzrost o 210 mln zł w porównaniu do roku poprzedniego. Dodatkowe środki pozwolą na uruchomienie nowych połączeń autobusowych, szczególnie w regionach, gdzie dostęp do transportu publicznego był dotąd ograniczony.

Zmiana planu finansowego Funduszu została zaakceptowana przez Ministra Finansów oraz pozytywnie zaopiniowana przez Komisję Finansów Publicznych Sejmu RP. Dzięki temu samorządy będą mogły zrealizować pełne zapotrzebowanie zgłoszone na rok 2025, co obejmuje wsparcie dla uruchomienia kolejnych linii autobusowych.

Systematyczny rozwój transportu publicznego

Liczba linii autobusowych dofinansowanych z Funduszu stale rośnie. W 2019 roku objętych wsparciem było 1 228 linii, a w 2024 roku liczba ta wzrosła do 7 663. Wraz z tym wzrasta także kwota wsparcia – od 10 mln zł w 2019 roku do 860 mln zł w 2024 roku.

Wzrost budżetu na 2025 rok o dodatkowe 70 mln zł umożliwi pokrycie pełnego zapotrzebowania zgłaszanego przez organizatorów publicznego transportu zbiorowego. To realny krok w kierunku poprawy dostępności transportu dla mieszkańców małych miejscowości i obszarów oddalonych od dużych aglomeracji.

Realne korzyści dla mieszkańców

Większy budżet oznacza więcej połączeń autobusowych, które zapewnią mieszkańcom łatwiejszy dostęp do pracy, szkół, ośrodków zdrowia i instytucji kultury. Rozwój transportu publicznego to także szansa na zmniejszenie wykluczenia społecznego i większą integrację lokalnych społeczności.

FRPA udowadnia, że systematyczne inwestycje w transport publiczny są kluczem do zrównoważonego rozwoju, szczególnie w regionach, które do tej pory borykały się z problemami komunikacyjnymi. Rok 2025 będzie kolejnym krokiem w budowaniu dostępności transportowej dla wszystkich.

Polska prezydencja w UE. Partnerstwo z rolnikami w centrum uwagi

Czy europejskie rolnictwo może liczyć na lidera, który rozumie wyzwania współczesności i potrafi skutecznie reprezentować interesy rolników? Minister Czesław Siekierski, podczas spotkania z liderami Copa-Cogeca – największej europejskiej organizacji zrzeszającej miliony rolników i ich spółdzielnie – pokazał, że polska prezydencja w Radzie UE to czas przełomowych działań.

– Dialog z rolnikami będzie fundamentem działań naszej prezydencji. Z przeszłości należy wyciągać wnioski – brak konsultacji i transparentności, jak w przypadku negocjacji umowy z Mercosurem, prowadził do błędów. Czas to zmienić – podkreślił minister Czesław Siekierski.

Polska prezydencja stawia na zrównoważony rozwój rolnictwa w Europie. Bezpieczeństwo żywnościowe, poprawa dochodów rolników i racjonalizacja celów Zielonego Ładu to fundamenty, które mają nie tylko wesprzeć rolników w codziennej pracy, ale też uczynić europejskie rolnictwo bardziej odpornym na globalne wyzwania.

– Rolnictwo musi być traktowane jako kluczowy filar gospodarki, nie tylko w kontekście produkcji żywności, ale także zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich. Tylko dzięki jasnym zasadom i godnym dochodom rolnicy będą mogli inwestować w przyszłość – zaznaczył prezydent Copa, Massimiliano Giansanti.

W rozmowach z przedstawicielami Copa-Cogeca wybrzmiał wspólny cel – stworzenie prostych, przejrzystych zasad, które zapewnią rolnikom godne dochody i umożliwią dalszy rozwój.

– Przyszłość europejskiego rolnictwa leży w rękach tych, którzy nie boją się działań. Polska prezydencja pokazuje, jak ważny jest dialog i rzeczywiste wsparcie dla rolników – powiedział prezydent Cogeca Lennart Nilsson.

Minister Siekierski podkreślił również wagę współpracy z organizacjami międzynarodowymi.

– Copa-Cogeca jest dla nas kluczowym partnerem, dzięki któremu możemy budować wspólną wizję przyszłości rolnictwa w Europie. Razem mamy szansę na realne zmiany – powiedział Czesław Siekierski.

Sekretarz generalna Copa-Cogeca Elli Tsiforou zauważyła, że polska prezydencja wprowadza nową jakość w podejściu do rolnictwa.

– Doceniamy polską prezydencję i otwartość na rozmowy o gospodarczym wymiarze rolnictwa. Dialog, który tu się odbywa, to przykład, jak budować skuteczne partnerstwo – podkreśliła Elli Tsiforou.

To moment, w którym dialog staje się narzędziem realnej zmiany. Polska prezydencja wprowadza nowy standard współpracy z rolnikami, stając się wzorem skutecznego działania na rzecz zrównoważonego rozwoju rolnictwa w całej Unii Europejskiej.

 

Bezpieczna przyszłość Europy rodzi się w Warszawie

Spotkanie Grupy 5 – Polski, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Francji i Włoch – pokazało, że zjednoczona Europa potrafi skutecznie odpowiadać na współczesne wyzwania. W Helenowie pod Warszawą Polska udowodniła, że odgrywa kluczową rolę w budowaniu europejskiej strategii obronnej, łącząc wizję z konkretnymi działaniami na rzecz stabilności kontynentu.

– Europa musi pokazać swoją siłę. Może być znowu latarnią dla świata, stawiając bezpieczeństwo na pierwszym miejscu – podkreślił wicepremier i minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz.

Polska – strażnik stabilności Europy

Spotkanie w Helenowie pokazało, że Polska jest filarem stabilności w niestabilnym świecie. Nasze zaangażowanie wzmacnia wspólne europejskie bezpieczeństwo na kilku kluczowych polach:

Tarcza wschodniej flanki NATO. Polska jest strażnikiem granic Europy, stojąc na pierwszej linii obrony przed potencjalnymi zagrożeniami ze wschodu.

Solidny sojusznik. Polska łączy wysiłki europejskich państw z transatlantycką współpracą, budując most między NATO a UE.

Decyzje zamiast deklaracji. Spotkanie Grupy 5 to przykład realnych działań, które przekształcają wizje w konkretne efekty – od wsparcia Ukrainy po rozwój europejskiego przemysłu zbrojeniowego.

Fundamenty europejskiego bezpieczeństwa

Spotkanie Grupy 5 przyniosło przełomowe decyzje, które wzmacniają zdolności obronne Europy:

Rozwój przemysłu zbrojeniowego.

Standaryzacja produkcji i uproszczenie regulacji pozwolą Europie stać się bardziej niezależną i efektywną w zakresie bezpieczeństwa. Polska promuje współpracę przemysłów obronnych z Ukrainą, co przyspieszy rozwój technologiczny i produkcyjny.

Wspólne manewry wojskowe w 2026 roku.

Ćwiczenia, które zjednoczą siły NATO i Europy, będą symbolem gotowości do obrony w obliczu zagrożeń.

Wzmocnienie więzi transatlantyckich.

Polska jest łącznikiem między europejską strategią obronną a NATO, zapewniając spójność działań w Europie i USA.

Integracja przemysłów obronnych.

Współpraca z ukraińskimi firmami obronnymi zwiększa interoperacyjność, wspiera rozwój technologiczny i wzmacnia stabilność regionu.

Ukraina – klucz do europejskiego bezpieczeństwa

Wsparcie Ukrainy to nie tylko pomoc w bieżącej walce z rosyjską agresją, ale również strategiczna inwestycja w stabilność regionu. Suwerenna Ukraina to bufor chroniący Europę przed ekspansywną polityką Kremla oraz gwarancja, że wschodnia flanka NATO pozostanie bezpieczna.

– Ukraina walczy nie tylko o swoją wolność, ale o bezpieczeństwo całej Europy. Ten wielki wysiłek musi być kontynuowany – podkreślił minister obrony narodowej.

Zjednoczona Europa – gotowa na wyzwania przyszłości

Spotkanie Grupy 5 w Helenowie to zapowiedź nowej ery współpracy europejskiej. Kolejne rozmowy, planowane w Paryżu, będą koncentrować się na dalszej standaryzacji zamówień obronnych i budowie silnego przemysłu zbrojeniowego.

Polska pokazuje, że Europa może być liderem globalnego bezpieczeństwa – opartym na współpracy, solidarności i gotowości do działania.

 

Trybunał Stanu. Klucz do odbudowy zaufania w polskiej demokracji

Trybunał Stanu. Klucz do odbudowy zaufania w polskiej demokracji

W obliczu kryzysu zaufania do instytucji publicznych i narastających podziałów politycznych, PSL stawia fundamentalne pytanie: kto powinien rozstrzygać o ważności wyborów prezydenckich? Odpowiedź jest jednoznaczna – Trybunał Stanu, niezależny i niekwestionowany strażnik uczciwości procesu wyborczego.

Polska demokracja stoi dziś przed kluczowym wyzwaniem: jak odbudować zaufanie do procesu wyborczego w obliczu kryzysu niezależności sądownictwa i narastających podziałów politycznych? Problem ten dotyka trzech kluczowych wymiarów: prawnego, politycznego i społecznego.

Reforma sądownictwa osłabiła autorytet Sądu Najwyższego, a narastające podziały polityczne zamieniły wybory z demokratycznego święta w pole walki o władzę. Coraz więcej obywateli zadaje sobie pytanie: czy ich głos naprawdę ma znaczenie?

Systemowe rozwiązania. Koniec prowizorki w demokracji

Obecnie za stwierdzanie ważności wyborów prezydenckich odpowiedzialna jest Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego. Jednakże jej status jest poważnie kwestionowany – zarówno w kraju, jak i za granicą – co rodzi obawy o przyszły kryzys konstytucyjny. W tej sytuacji pojawiły się różne propozycje:

Marszałek Sejmu Szymon Hołownia zaproponował, aby o ważności wyboru prezydenta orzekał pełny skład Sądu Najwyższego.

Minister Sprawiedliwości Adam Bodnar sugeruje, że prezydent mógłby przyjąć ślubowanie na podstawie raportu Państwowej Komisji Wyborczej, pomijając rolę Izby Kontroli Nadzwyczajnej.

PSL-Trzecia Droga idzie dalej, proponując rozwiązanie trwałe i systemowe: Trybunał Stanu jako organ odpowiedzialny za stwierdzanie ważności wyborów prezydenckich.

– Trybunał Stanu to jedyny organ państwowy związany z władzą sądowniczą, którego status nie budzi wątpliwości. Jeśli naprawdę zależy nam na przejrzystości i uczciwości procesu wyborczego, powinniśmy oprzeć się na instytucji, która daje gwarancję obiektywizmu – podkreślił prezes PSL, Władysław Kosiniak-Kamysz.

Demokracja wymaga zaufania

Brak instytucji, której obywatele mogliby zaufać, prowadzi do sytuacji, w której każda decyzja dotycząca wyborów budzi kontrowersje.

– Reforma wymaga zmian ustawowych i konstytucyjnych, ale to jedyna droga, aby przywrócić zaufanie do procesu wyborczego – wskazał Władysław Kosiniak-Kamysz.

Podkreślił, że inicjatywa Polski 2050-TD i lidera tego ugrupowania, marszałka Sejmu Szymona Hołowni, jest słuszna, ale incydentalna.

– Marszałek sam określił swoją propozycję jako incydentalną, czyli taką, która nie rozwiązuje problemu systemowo i całościowo, a jedynie odnosi się do aktualnej, trudnej sytuacji – wyjaśnił Piotr Zgorzelski.

Czas na odpowiedzialne działanie

PSL wnioskuje o wprowadzenie tej zmiany do tzw. ustawy incydentalnej.

– Demokracja wymaga instytucji, którym ludzie ufają. Trybunał Stanu może być fundamentem nowoczesnej demokracji w Polsce – podsumował prezes PSL Władysław Kosiniak-Kamysz.

Czy politycy różnych opcji odważą się poprzeć tę inicjatywę? Odpowiedź na to pytanie pokaże, komu naprawdę zależy na ochronie polskiej demokracji. Demokracja wymaga odpowiedzialności.

 

 

„Marszałek Maciej Rataj. Głos, którego nie uciszyły kule. 141. rocznica urodzin Macieja Rataja”

19 lutego 2025 r. o godz. 11:00 w Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego w Warszawie odbędzie sympozjum naukowe pt. „Marszałek Maciej Rataj. Głos, którego nie uciszyły kule. 141. rocznica urodzin Macieja Rataja” połączone z wystawą pt. „Maciej Rataj 1884-1940”. Podczas spotkania uczestnicy otrzymają książki poświęcone Maciejowi Ratajowi ze zbiorów Muzeum Niepodległości w Warszawie, które wręczy dr Tadeusz Skoczek, dyrektor Muzeum.

Organizatorami tego wydarzenia są: wydawnictwo Green Light Media, Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego w Warszawie, Muzeum Niepodległości w Warszawie oraz JJ Promotion.

Partnerem wydarzenia jest Urząd Marszałkowski Województwa Dolnośląskiego, zaś patronat honorowy objął wicepremier, minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz oraz Piotr Zgorzelski wicemarszałek Sejmu RP.

Program

Obszerny program uroczystości przewiduje otwarcie wystawy pt. „Maciej Rataj 1884-1940” oraz realizację sympozjum naukowego, podczas którego zostaną wygłoszone referaty i przeprowadzona dyskusja.

Tematykę związaną z Maciejem Ratajem zaprezentują: dr Janusz Gmitruk, Miejsce i rola Macieja Rataja w 130.letniej historii ruchu ludowego; dr Mateusz Ratyński, Maciej Rataj jako prezes Stronnictwa Ludowego; dr Mirosława Bednarzak-Libera, Od Galicji do Królestwa Polskiego. Droga Macieja Rataja do wielkiej polityki; dr hab. Arkadiusz Indraszczyk, Konstytucyjne aspekty działalności Macieja Rataja; redaktor Robert Matejuk, „Zielony Sztandar”. Kontynuujemy misję Macieja Rataja; redaktor Andrzej Sowa, Maciej Rataj w mojej działalności dziennikarskiej.

Uroczystości w Warszawie poprzedzi złożenie przez patronów honorowych wydarzenia

hołdu Maciejowi Ratajowi i kwiatów na pomniku legendarnego marszałka Sejmu w Palmirach.

O inicjatywie

Podejmując inicjatywę pt. „Marszałek Maciej Rataj. Głos, którego nie uciszyły kule. 141. rocznica urodzin Macieja Rataja” organizatorzy chcą przybliżyć polskiemu społeczeństwu postać Macieja Rataja jednego z najwybitniejszych Polaków zasłużonego dla całego kraju. Maciej Rataj był geniuszem politycznym, perłą polskiego parlamentaryzmu, jednym z najwybitniejszych reformatorów systemu oświaty i szkolnictwa w dziejach Polski, znakomitym publicystą, nauczycielem obdarowanym talentem pedagogicznym oraz imponującą wiedzą, a także wielkim polskim patriotą, który krwią zapisał swoją miłość do ojczyzny – oddając za nią to co najcenniejsze – własne życie. Mądrość i szlachetność, wiedza, postawa i osobowość oraz system wartości czynią z Macieja Rataja wzór człowieka o najwyższych standardach społecznych.

Idea

Maciej Rataj nie tylko wierzył w demokrację, ale za nią oddał życie. Nie walczył mieczem ani nie dowodził armią,  lecz stał na straży praworządności, sprawiedliwości i prawa do samostanowienia. Gdy przyszła wojna, nie uciekał. Nie szukał bezpieczeństwa dla siebie, choć dobrze wiedział, że jest na niemieckiej liście. Wybrał Polskę, nawet gdy oznaczało to więzienie, a później – egzekucję. Nie bronił się. Nie błagał o życie. Był świadomy, że wolność i honor mają swoją cenę.

21 czerwca 1940 roku w Palmirach został rozstrzelany. Hitlerowcy myśleli, że zabili go raz na zawsze. Ale czy można zabić człowieka, którego wielkie idee żyją dalej i inspirują kolejne pokolenia Polaków?

Jego śmierć nie była końcem, lecz początkiem legendy. Przetrwała wśród tych, którzy kontynuowali jego dzieło – w polskim parlamentaryzmie, w strukturach ministerialnych, w samorządach lokalnych, oświacie w każdym, kto wierzył, że Polska to nie tylko instytucje i procedury, lecz przede wszystkim

wspólnota oparta na wolności, godności i odpowiedzialności za dobro wspólne.

19 lutego, Maciej Rataj rodzi się na nowo  – w naszej pamięci, w debacie o przyszłości Polski,  w zobowiązaniu do obrony demokracji. Jego życie to dowód, że parlamentaryzm to nie tylko instytucje i procedury, ale przede wszystkim ludzie, którzy są gotowi bronić demokracji – czasem za cenę własnego życia.

Zasługi Macieja Rataja dla Polski

Długa jest lista doniosłych zasług Rataja dla odradzającej się Polski. Wymieńmy najistotniejsze:

  • Sprawując funkcję Marszałka Sejmu do roku 1928, dwukrotnie – w roku 1922, po zabójstwie Gabriela Narutowicza, a następnie w roku 1926, po ustąpieniu Stanisława Wojciechowskiego – pełnił obowiązki Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Wtedy to dwukrotnie uchronił Polskę przed wojną domową dążąc do pojednania narodowego.
  • W pierwszym parlamencie odrodzonej Polski pracował w komisjach: oświaty, spraw zagranicznych i konstytucyjnej. W tej ostatniej pełnił funkcję wiceprzewodniczącego, a następnie przewodniczącego, w dużym stopniu przyczyniając się do opracowania Konstytucji Marcowej (1921) i nowej ordynacji wyborczej do Sejmu i Senatu (1922).
  • W koalicyjnym rządzie Wincentego Witosa jako minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego odegrał wielką rolę w rozwoju szkolnictwa powszechnego. Był autorem projektu ustawy – która miała doniosłe znaczenie dla wsi – o zakładaniu i utrzymywaniu powszechnych szkół podstawowych. Opracował zasady dokształcania nauczycieli niewykwalifikowanych, powołując w tym celu Państwowy Instytut Pedagogiczny i Akademię Techniczną. Za kadencji ministra Rataja powstała Komisja Pedagogiczna, której zadaniem było przygotowanie podstaw rozwoju polskiej nauki o wychowaniu narodowym.
  • Powołał do życia Centralne Kierownictwo Ruchu Ludowego i nadał podziemnej działalności chłopów nie tylko kierownictwo, ale także strukturę organizacyjną oraz podstawy konspiracyjnego działania. Angażując się w budowę ponad partyjnych, ogólnopolskich struktur politycznych był Rataj także współtwórcą zrębów Podziemnego Państwa Polskiego.
     

 

Nowa organizacja kształcenia podyplomowego

27 listopada 2024 r. Sejm uchwalił nowelizację ustawy o Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego (CMKP). Ustawa ma na celu przeniesienie zadań związanych z kształceniem podyplomowym pielęgniarek i położnych z Centrum Kształcenia Podyplomowego Pielęgniarek i Położnych do CMKP.

Rozwiązanie to ma prowadzić do zapewnienia jednolitego, wysokiego standardu szkoleń dla wszystkich zawodów medycznych działających w sektorze ochrony zdrowia, równego dostępu do osiągnięć naukowych w dziedzinie nauk medycznych i nauk, a także pozytywnie wpłynąć na jakość realizowanych świadczeń zdrowotnych.

Dzięki przeniesieniu zadań Centrum Kształcenia Podyplomowego Pielęgniarek i Położnych do CMKP będzie możliwe ujednolicenie procesu związanego z przeprowadzeniem egzaminu państwowego, co pozwoli na wypracowanie zunifikowanych, jasnych kryteriów egzaminowania dla wszystkich zawodów medycznych. Ważnym elementem jest również uzgodnienie i tworzenie wspólnych programów programów kształcenia podyplomowego.

CMKP przejął również zadania od Centrum związane z dofinansowaniem specjalizacji dla pielęgniarek i położnych. Nowelizacja określa także szczegółowe kwalifikacje oraz tryb wyboru i przesłanki do odwołania dyrektora CMKP, a także określa jego zadania.

Zgodnie z nowelizacją dyrektor i pracownicy zatrudnieni w Centrum Kształcenia Podyplomowego Pielęgniarek i Położnych staną się z mocy prawa pracownikami CMKP. Jednostka zmieni nazwę z „Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego” na „Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego”.

Więcej szczegółów o projekcie:

https://www.sejm.gov.pl/sejm10.nsf/agent.xsp?symbol=RPL&Id=RM-0610-88-24
Przypomnijmy, że podstawowym celem istnienia CMKP jest wypełnianie wielu istotnych funkcji w systemie kształcenia podyplomowego szeroko rozumianych kadr medycznych. To za pośrednictwem dyrektora CMKP Minister Zdrowia sprawuje nadzór nad prowadzeniem szkolenia specjalizacyjnego dla lekarzy, lekarzy dentystów, farmaceutów, diagnostów laboratoryjnych, fizjoterapeutów oraz w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia.